“Ik lach weer!”

Ingeborg Canisius Deelnemer kunstbemiddeling 3 min lezen

Hoe ben je bij WoR terechtgekomen?
Ik kwam eigenlijk al acht maanden nauwelijks mijn bed uit. Ik heb eerder dit soort periodes gehad, waar ik altijd zelf doorheen kwam. Maar nu was ik wanhopiger dan ooit, voor mijn gevoel had ik al alles geprobeerd. Totdat ik hulp aan de huisarts vroeg. Zij verwees me door naar WoR.

 

Via de welzijnscoach kwam ik in contact met kunstbemiddelaar Monica Schokkenbroek. Met haar overlegde ik waar mijn interesses liggen. Ik wilde zingen, verven, gesprekken over het leven voeren, tekenen. Daarop nodigde ze me uit voor haar creatieve atelier. De eerste keer was niet gemakkelijk. Ik ben best eigenwijs en had dikke aannames die ik opzij moest zetten. Dat is me wel gelukt. ‘Ik kom hier voor mezelf, voor mijn eigen welzijn,’ zei ik tegen mezelf. Het bleek een fijne plek om met anderen creatief bezig te zijn.

 

Waar lag dat aan?
Monica is duidelijk en direct en daarin ook consequent. Dat is prettig, want dan kan ik direct terug zijn en hoef ik me niet anders voor te doen. Ze had meteen een eerste opdracht voor me: maak een zelfportret met één lijn. Het was fijn dat ik niet zelf na hoefde te denken over wat ik wilde gaan maken. Inmiddels verzin ik mijn eigen opdrachten.

 

Wat doet het creatieve atelier met je?
In het atelier ben ik helemaal gefocust op wat ik maak. Er zijn geen gedachten of spanningen, alleen verf, water en kwasten. Dat is heel ontspannend. Het is lang geleden dat ik dat heb ervaren.

 

Je zingt ook in het OTA-kamerkoor, onderdeel van Opera Theater Amsterdam?

Het OTA-kamerkoor is voor mensen met een geestelijke kwetsbaarheid, hun naasten, GGZ-medewerkers en andere belangstellenden. Zodra ik hier kwam dacht ik: ‘Hier moet ik zijn.’ Vooral het samenwerken met de andere koorleden en de dirigent vind ik fijn. Ik voelde mij de eerste keer kwetsbaar, dat kon er gewoon zijn, zonder dat de dirigent daar de aandacht op vestigde. Hij geeft af en toe ook opdrachten die ik ronduit moeilijk vind, zoals: trek je gehemelte op. Tegelijkertijd is het koor ook laagdrempelig. Je hoeft niets te kunnen, je kan gewoon beginnen. Het tempo ligt laag en iedereen krijgt aandacht. Elke keer ben ik twee uur en een kwartier volledig van de wereld. De rest van de week zing ik thuis.

Welke betekenis heeft kunst nu voor je leven?

Ik merk dat ik mijn bed begin uit te komen. In plaats van dat ik uren achter elkaar een spelletje op mijn telefoon of tablet speel, heb ik weer energie om mijn huis schoon te maken, te koken en naar buiten te gaan. Dat had ik niet verwacht. Vooral zingen heeft me verrast. Het is letterlijk en figuurlijk fijn om mijn stem te laten horen. Hoe ik klink, is een deel van wie ik ben. Ik wist niet hoe belangrijk dat voor mij is. De dirigent neemt ons serieus en waardeert onze inzet en stemmen. Tijdens het inzingen en zingen maakt hij ons ervan bewust dat een gekke bek trekken heel normaal is. Dat vind ik grappig. Ik lach weer! Het is heel bevrijdend om te lachen en dit mezelf toe te staan. Voorheen gaf ik mezelf die ruimte niet.

 

Het koor en het atelier spelen allebei een grote rol in mijn leven. Ze hebben me echt geholpen om weer stappen te zetten. Het heeft er samen met medicatie daadwerkelijk voor gezorgd dat ik uit bed kom, in de wereld sta en daardoor weer meedoe.